خود ارضایی
خود ارضایی
«استمنا» يا «خودارضايي» يكي از راه هاي انحرافي در ارضاي ميل جنسي است كه نسل جوان را در معرض آسيب هاي جدي قرار ميدهد. از همين رو ميتوان آن را نوعي انحراف جنسي يا بيماري ناميد كه با جديت بايد در درمان آن كوشيد. آسيب هاي ناشي از خودارضايي به گونه هاي مختلفي تقسيم می شود كه به اختصار به برخي از آنها اشاره ميشود:
يك. آسيب هاي جسماني
بر حسب عوارض ايجاد شده در بيمار مبتلا به خودارضايي، سه مرحله بيان شده است:
1.
مرحله مشكل ساز
در افرادي كه مدتي است گرفتار خودارضايي شده اند، زودرس ترين عوارض ناشياز خودارضايي عبارت است از:
الف. خستگي و كوفتگي،
ب. عدم تمركز حواس،
ج. ضعف حافظه،
د. استرس و اضطراب.
2.
مرحله گرفتاري شديد
بروز علايم ذیل در فرد گرفتار، نشان دهنده آن است كه شدت ابتلاي وي يا مدت آن بيش از مرحله اول است و در نتيجه عوارض شديدتري ظاهر شده:
الف. خستگي و كوفتگي،
ب. نوسان خلق يا تغييرات سريع خلقي،
ج. حساسيت بيش از حد و زودرنجي،
د. كمردرد،
هـ. نازك شدن موها،
و. ناتواني جنسي زودرس در جواني،
ز. بيخوابي يا بدخوابي و مشكلات مشابه.
3.
مرحله گرفتاري بسيار شديد يا حالت اعتياد
الف. خستگي و كوفتگي،
ب. ريزش شديد موها،
ج. تارشدن ديد چشم ها،
د. وز وز گوش،
هـ. انزال زودرس و غيرارادي يا خروج مني به صورت قطره قطره،
و. درد كشاله ران و ناحيه تناسلي،
ز. دردهاي قولنجي در ناحيه لگن و استخوان دنبالچه.
دو. آسيب هاي روحي و رواني
ضعف حافظه و حواسپرتي، اضطراب، منزوي شدن و گوشهگيري، افسردگي، بينشاطي و لذت نبردن از زندگي، پرخاشگري، بداخلاقي و تندخويي، كسالت دائمي و ضعف اراده، احساس حقارت، عدم اعتماد به نفس، احساس گناه و عذاب وجدان بروندادهاي رواني و روحي خودارضايي است.
سه. آسيب هاي اجتماعي
ناسازگاري خانوادگي، بيميل شدن به همسر و ازدواج، ناتواني در ارتباط با جنس مخالف و همسر، احساس طرد شدن، از بين رفتن عزّت، پاكي، شرافت و جايگاه اجتماعي، دير ازدواج كردن و لذت نبردن از زندگي مشترك
چهار. آسيب هاي معنوي و اخروي
هيچ يك از آسيب هاي پيش گفته، به اهميت آسيب هاي معنوي نيست؛ زيرا آسيب هاي معنوي، جان و دل و به عبارت ديگر كنه حقيقت وجود آدمي را تباه ميسازد. خودارضايي از نظر دين يك گناه است و به تعبير قرآن زنگار بر دل مينهد: «كَلاَّ بَلْ رانَ عَلي قُلُوبِهِمْ ما كانُوا يَكْسِبُونَ»؛ «چنين مباد! بلكه اعمال (ناشايست) دل هاي آنان را زنگار زده است». (مطففين:24)
پيامبر اكرمصلي الله عليه وآله وسلم در اين باره ميفرمايد: «ناكح الكف ملعون»؛ملعون است كسي كه خودارضايي كند ) .ري شهري، محمد، ميزان الحكمة، ج 12، ص 5654.(
امام صادقعليه السلام نيز ميفرمايد: «با سه گروه خداوند در روز قيامت سخن نميگويد و پاكشان نميخواند و عذابي دردناك دارند، از جمله آن ها کسانی اند که خودارضايي كنند و نیز كسي كه لواط دهد. (همان، ح 19049.)
راه هاي درمان
1. نخستين گام براي درمان اين عادت شوم، اعتقاد و ايمان به درمانپذيري آن و دوري از يأس و نااميدي است. اما رسيدن به نتيجه و ايجاد هرگونه تغيير و دگرگوني نيازمند گذشت زمان، انتخاب راه صحيح و به كارگيري دقيق دستورها است. البته ترك عادتِ نامطلوب، در زمانِ كوتاه بدون راهنماي كارآزموده و دلسوز، امكان ندارد. از همه اينها مهمتر، اراده و خواست فرد، نقش كليدي و محوري را ايفا ميكند. درمان و چاره جويي بايد منطبق بر خواست فرد باشد؛ زيرا تا وقتي كه او نخواهد، ميتوان با قاطعيت گفت كه درمان نخواهد شد.
بنابراين بيمار اگر بخواهد، ميتواند بر بيماري اش غلبه كند و جمله معروف «خواستن توانستن است»، عين حقيقت است. اراده همچون نهالي است كه بايد آن را پرورش داد تا به مرحله خودشكوفايي و ثمردهي برسد؛ به عبارت ديگر، اراده تقويت شدني و پرورش يافتني است و راه پرورش و تقويت آن اين است كه برخلاف ميل خود، اندك اندك به مقابله با اين عادت شوم برخيزد تا پس از مدتي لذت توانستن را بچشد (مؤسسه پژوهشي - فرهنگي اشراق، خودارضايي يا ارضاي انحرافي جنسي، صص 29 - 30.)
2. تلاش براي تقويت اراده از گام هاي مهم در امر بهبود است. نگوييد اراده از ما سلب شده است! ممكن است اراده انسان ضعيف شود؛ ولي هيچ گاه از بين نميرود. نشانه اينكه هنوز اراده باقي است، اين است كه شخص اين عمل را در حضور ديگران و در هر شرايطي انجام نميدهد. براي تقويت اراده، راه هاي زيادي پيشنهاد شده كه از جمله آنها تلقين به خود است. (برای آگاهي بيشتر ر.ک. پرسش ها و پاسخ ها دفتر 7 _ پرسش ها و پاسخ هاي برگزيده (ويراست جديد)، پرسش 46.)
ويكتور پوشه - روان شناسِ فرانسوي - ميگويد: افراد مبتلا به اين عادت شوم، هر روز به دفعات مختلف با تمركز فكر به خود بگويند: «من به خوبي قادرم اين عادت بد را از خود دور كنم، من قادرم». تكرار اين عبارت ساده، اثر عجيبي در تقويت اراده و روحيه دارد.
پل ژاگو بر آن است كه: «تلقين، قبل از خواب نيز مؤثر است. (همان، ص 34..جهت آگاهي بيشتر ر.ک. پرسش ها و پاسخ ها دفتر 7 _ پرسش ها و پاسخ هاي برگزيده (ويراست جديد) پرسش شماره 46.)
3. سعي شود شكم به هنگام خواب، بيش از حد معمول پر نباشد.
4. از پوشيدن لباس هاي تنگ و چسبان اجتناب گردد.
5. از نگاه كردن به مناظر، فيلم ها و تصاوير تحريك كننده، خودداري شود و شخص به محض مواجهه با اين امور، چشم خود را بسته و يا به زمين و يا آسمان نگاه كند.
6. از شنيدن و خواندن مباحث و مطالب جنسي و حتي شوخي هاي تحريككننده و فكر كردن در اين امور، دوري شود.
7. از خوردن مواد غذايي محرّك، مانند خرما، پياز، فلفل، تخممرغ، گوشت قرمز و غذاهاي پرچرب - اجتناب و به ميزان ضرورت اكتفا شود.
8. قبل از خواب مثانه تخليه شود.
6. از نوشيدن افراط گونه آب و مايعات پرهيز شود (به خصوص شب ها و قبل از خوابيدن).
10.هيچگاه نبايد به بدن عريان خود نگاه كرد.
11. از دست ورزي با اندام جنسي، بايد اجتناب نمود و در هيچ شرايطي، نبايد دست ورزي كرد!
12. هرگز نبايد به رو خوابيد.
13. به منظور تخليه انرژي زايد بدن، به طور منظم و زياد بايد ورزش كرد.
14. هيچگاه نبايد بيكار بود؛ شخص بايد براي اوقات فراغت خود، برنامه داشته باشد و آن را با مطالعه، ورزش، زيارت، عبادت و ... پر كند.
15. هرگز در مكاني خلوت و تنها و دور از نظر ديگران نبايد ماند.
16. هرگاه شخص مورد هجوم افكار جنسي واقع شد، بايد بلافاصله از مكان خلوت و دور از نظر ديگران خارج شود و خود را به كاري سرگرم كند. در اين زمينه گفت و گو با دوستان، مشاركت در عبادت هاي جمعي (مانند جلسات دعا، نماز جماعت و...) بسيار مفيد است.
17. هفتهاي يكي دو روز، روزه مستحبي مفيد است و اگر شخص توان آن را ندارد، ميزان صَرف غذا را كاهش و فاصله هر وعده غذا را افزايش دهد و يا تعداد دفعات غذا را كاهش داده و به حداقل خوراك اكتفا كند.
18. از سخن گفتن ملايمتآميز، شوخي و خنده با نامحرمان خودداري كرده واز نرمي و لينت در كلام بايد اجتناب ورزيد.
19. هيچگاه نبايد با نامحرم و جنس مخالف، در مكان خلوت و دور از نگاه ديگران باقي ماند (حتي براي آموزش و (…
20. قرآن زياد بخواند و درباره معاني آيات آن فكر كند.
21. بايد هميشه براي ذهن و فكر خود محتواي مطلوب و موضوع مناسب داشت.
22. منشأ اين مشكل، عدم پاسخ صحيح و مناسب به يكي از نيازهاي واقعي انسان است كه بايد به طور طبيعي و صحيح (ازدواج) ارضا و تأمين شود. اما اگر به شكل صحيح تأمين نشود، شخص دچار خطا و گناه خواهد شد كه عواقب سوء آن نيز دامنگير او ميشود. بنابراين در صورت امكان با كم كردن سطح توقعات و انتظارات، بايد براي ازدواج اقدام كرد؛ چرا كه بهترين راه حل ازدواج است.
23. از كردارهاي پيشين خود بايد توبه كرد. خداوند توبه كاران را ميبخشد. توبه و اطمينان از قبول توبه، بزرگترين عامل تقويت و دلگرمي براي آغاز حركتي نو است. گناه هر چه باشد، نبايد احساس بيارزشي و نا اميدي به فرد دست دهد. بله! گناه ناراحتي و عذاب وجدان دارد؛ لكن به مفهوم پايان فرصت ها و انتهاي راه و نابودي نيست. كسي كه از صميم دل رجوع كند و تصميم قاطع بر جبران لغزش بگيرد، محبوب درگاه خداوند است: «إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ التَّوَّابِينَ»( بقره: 222.(
چه عاملي از اين كارسازتر كه شخص گنه كار احساس كند در صورت توبه، خداوند او را دوست ميدارد و در نظر خداوند چنان است كه گويي گناهي مرتكب نشده است. امام باقرعليه السلام در اين باره ميفرمايد: «التائب من الذنب كمن لاذنب له»(اصول كافي، ج 2، ص 435)؛ توبه كننده مانند كسي است كه اصلاً گناه نكرده است.
«توبه» يعني شروع زندگي پاك و سازنده و حركت در نور و روشنايي. اگر شخص از گناه خويش ميترسد، بايد از بالاترين گناه (يأس و نوميدي) بترسد.
(نشریه الکترونیکی پرسمان، به نقل از: http://www.askdin.com/showthread.php?t=683 با ویرایش و تلخیص)
آموزش مفاهیم درس دینی